WhatsNew2Day
Latest News And Breaking Headlines

Former TWA flight attendant opens up about ‘sexism’ she faced in the industry during the ’80s

Een voormalige stewardess van TWA is openhartig over het ernstige ‘seksisme’ waarmee ze te maken kreeg toen ze in de jaren ’80 als jonge vrouw in de industrie werkte – en onthulde dat ongewenste avances van mannelijke passagiers zo gewoon waren dat ze een opleiding moest volgen om te leren hoe ze hen afweren.

Ann Hood, nu 65, uit West Warwick, Rhode Island, werkte in de jaren ’70 en ’80 als een luchtvaartmaatschappijmedewerker van TWA – en ze heeft zich nu uitgesproken over de hoogte- en dieptepunten van haar carrière in een nieuwe memoires, getiteld Fly Girl, die vorige maand uitkwam.

Volgens de bestsellerauteur van de New York Times leerde ze tijdens haar opleiding voor de baan – die ze noemde als een van de meest ‘seksistische’ posities die een vrouw zou kunnen hebben – een breed scala aan vaardigheden, waaronder het mixen van cocktails, hoe je een baby ter wereld brengt, en hoe je het flirten van mannen ‘beleefd afveegt’.

Ann legde in het boek uit dat ze de opdracht had gekregen om te reageren op jongens die haar probeerden te versieren door hen dingen te vertellen als: ‘Ik heb een vriendje’ of door hen dingen te vragen als: ‘Wat zou je vrouw zeggen?’ – en dat terwijl ze een glimlach op haar gezicht houdt.

Aan het woord: een voormalige stewardess van TWA is openhartig over het ernstige 'seksisme' waarmee ze in de jaren '80 als jonge vrouw in de industrie werkte

Aan het woord: een voormalige stewardess van TWA is openhartig over het ernstige ‘seksisme’ waarmee ze in de jaren ’80 als jonge vrouw in de industrie werkte

Ann Hood (afgebeeld toen ze stewardess was), nu 65, onthulde dat ongewenste avances van mannen zo gewoon waren dat ze een training moest volgen om te leren hoe ze ze kon afweren

Ann Hood (afgebeeld toen ze stewardess was), nu 65, onthulde dat ongewenste avances van mannen zo gewoon waren dat ze een training moest volgen om te leren hoe ze ze kon afweren

Ann, uit West Warwick, Rhode Island, werkte in de jaren '70 en '80 als medewerker van TWA-luchtvaartmaatschappij.  Ze is afgebeeld tijdens haar tijd als stewardess

Ann, uit West Warwick, Rhode Island, werkte in de jaren ’70 en ’80 als medewerker van TWA-luchtvaartmaatschappij. Ze is afgebeeld tijdens haar tijd als stewardess

‘We hebben geleerd hoe we pasjes van mannelijke passagiers beleefd kunnen afvegen. Technieken varieerden van een flirterig, “Wees niet ondeugend!” tot: “Wat zou je vrouw zeggen?”‘ schreef ze in het boek, volgens Insider. ‘Alles was in orde, zolang we het maar met een glimlach zeiden.’

Haar verhaal delen: ze heeft zich nu uitgesproken over de hoogte- en dieptepunten van haar carrière in een nieuwe memoires, getiteld Fly Girl, die vorige maand uitkwam

Haar verhaal delen: ze heeft zich nu uitgesproken over de hoogte- en dieptepunten van haar carrière in een nieuwe memoires, getiteld Fly Girl, die vorige maand uitkwam

Ann sprak verder over de negatieve aspecten van haar carrière en onthulde dat ze vaak werd gewogen door haar werkgever en dat ze doodsbang was om boven de 120 pond te gaan.

‘Alle luchtvaartmaatschappijen stuurden een grafiek met je aanvraag, je keek naar je lengte en het maximale gewicht en als je daar niet binnen viel, zouden ze je niet eens interviewen’, vervolgde ze.

‘Maar als je eenmaal aangenomen bent, in ieder geval bij TWA, kom je niet tot dat maximale gewicht. Je moest op je aanwervingsgewicht blijven, wat in mijn geval ongeveer 15 pond minder was dan mijn maximale limiet.

‘Mijn kamergenoot is hierdoor ontslagen. Het echt verschrikkelijke eraan, behalve wat het met vrouwen deed, is dat deze beperking pas in de jaren negentig werd opgeheven.’

Ze zei ook dat er een strikte dresscode was en dat haar werd verteld dat haar rok altijd boven haar knieën moest blijven, en voegde eraan toe dat stewardessen ‘gestereotypeerd werden als niet-erg-slimme sekskatjes in reclame voor luchtvaartmaatschappijen en in de hoofden van veel mensen terug dan.’

Ze vervolgde: ‘Nationale luchtvaartmaatschappijen voerden de inmiddels beruchte commercial uit van een mooie vrouw in een stewardessuniform die zei: “Ik ben Cheryl. Vlieg met me.”

‘Stagiairs werden beschouwd als mooie en sexy sieraden, zelfs als ze meedogenloos vochten voor vrouwenrechten tegen discriminatie op grond van leeftijd en geslacht, en voor professionele professionaliteit.’

Tijdens haar opleiding voor de baan zei Ann dat ze een groot aantal vaardigheden had geleerd, waaronder cocktails mixen, een baby ter wereld brengen en flirten 'beleefd afborstelen' van mannen

Tijdens haar opleiding voor de baan zei Ann dat ze een groot aantal vaardigheden had geleerd, waaronder cocktails mixen, een baby ter wereld brengen en flirten ‘beleefd afborstelen’ van mannen

Ann (afgebeeld in de jaren '90) legde uit dat ze de opdracht had gekregen om te reageren op jongens die probeerden een zet te doen door hen dingen te vertellen als: 'Ik heb een vriendje', terwijl ze een glimlach op haar gezicht hield

Ann (afgebeeld in de jaren ’90) legde uit dat ze de opdracht had gekregen om te reageren op jongens die probeerden een zet te doen door hen dingen te vertellen als: ‘Ik heb een vriendje’, terwijl ze een glimlach op haar gezicht hield

Ann sprak verder over de negatieve aspecten van haar carrière en onthulde dat ze vaak werd gewogen door haar werkgever en bang was om aan te komen.  Ze is afgebeeld als een baby met haar vader

Ann sprak verder over de negatieve aspecten van haar carrière en onthulde dat ze vaak werd gewogen door haar werkgever en bang was om aan te komen. Ze is afgebeeld als een baby met haar vader

Trans World Airlines werd opgericht in 1930. Gedurende meer dan 70 jaar voerde de luchtvaartmaatschappij vluchten uit over de hele wereld tot januari 2001, toen het werd overgenomen door American Airlines.

In mei 2019 werd een TWA-hotel geopend – gelegen op de luchthaven John F. Kennedy in New York.

In het boek legde Ann uit dat er in die tijd zeer beperkte kansen op werk waren voor vrouwen.

Ze droomde ervan schrijver te worden, maar kreeg van haar studieadviseur op school te horen dat het ‘geen carrière was’ – dus koos ze ervoor om stewardess te worden, in een poging om de wereld in te trekken.

Ze begon te werken voor TWA in 1978, waar ze zei dat het benadrukt werd dat ze haar hoofd koel moest houden in elke situatie.

Na acht jaar met TWA de wereld rond te hebben gereisd, stopte ze in 1986 met werken voor hen, zodat ze haar dromen kon najagen om schrijver te worden.

Ze bracht haar eerste boek uit, een roman genaamd Somewhere Off the Coast of Maine, in 1987, en schreef nog 13 romans, een verhalenbundel en zeven non-fictieboeken.

Ann (op de foto met haar man) voegde toe dat stewardessen in luchtvaartreclame en in de hoofden van veel mensen destijds werden 'gestereotypeerd als niet-erg-slimme sekskittens'

Ann (op de foto met haar man) voegde toe dat stewardessen in luchtvaartreclame en in de hoofden van veel mensen destijds werden ‘gestereotypeerd als niet-erg-slimme sekskittens’

Doorheen haar memoires herinnerde Ann zich een reeks horrorverhalen van stewardessen, zoals het moeten bedwingen van een man die gewelddadig werd toen hij niet de maaltijd kreeg die hij wilde

Doorheen haar memoires herinnerde Ann zich een reeks horrorverhalen van stewardessen, zoals het moeten bedwingen van een man die gewelddadig werd toen hij niet de maaltijd kreeg die hij wilde

Terwijl ze terugkeek op haar tijd als stewardess, voegde de schrijfster eraan toe dat ze zich 'beledigd en verontwaardigd' voelde over het 'flagrante seksisme' waarmee ze vaak werd geconfronteerd.  Ze staat op de foto met haar man

Terwijl ze terugkeek op haar tijd als stewardess, voegde de schrijfster eraan toe dat ze zich ‘beledigd en verontwaardigd’ voelde over het ‘flagrante seksisme’ waarmee ze vaak werd geconfronteerd. Ze staat op de foto met haar man

In haar meest recente memoires herinnerde Ann zich een reeks horrorverhalen van stewardessen, zoals het moeten bedwingen van een man die gewelddadig werd toen hij niet de maaltijd kreeg die hij wilde, en het moeten reanimeren van een vrouw die een hartaanval had gehad. halverwege de vlucht en helaas overleden.

‘De vreemdste zou zeker de vrouw in de eerste klas zijn die haar kat borstvoeding leek te geven’, vertelde ze. ‘Ik bedoel, ik kan niet zeggen dat het echt gebeurde, maar ze had haar kat aan haar borst.

‘En dan de man die de hele weg vloog in zijn strakke broek en zijn overhemd en stropdas, omdat hij zijn broek niet wilde kreuken voor een sollicitatiegesprek. Of de man op een 747 in Frankfurt die op zijn fiets door het gangpad reed.’

Trans World Airlines werd opgericht in 1930. Gedurende meer dan 70 jaar voerde de luchtvaartmaatschappij vluchten uit over de hele wereld tot januari 2001, toen het werd overgenomen door American Airlines.  Een TWA-stewardess is afgebeeld in 1971

Trans World Airlines werd opgericht in 1930. Gedurende meer dan 70 jaar voerde de luchtvaartmaatschappij vluchten uit over de hele wereld tot januari 2001, toen het werd overgenomen door American Airlines. Een TWA-stewardess is afgebeeld in 1971

Terwijl ze terugkeek op haar tijd als stewardess, voegde de schrijfster eraan toe dat ze zich ‘beledigd en verontwaardigd’ voelde over het ‘flagrante seksisme’ waarmee ze vaak werd geconfronteerd.

‘Als ik hier vijf decennia later zit, een 64-jarige vrouw die veel heeft gereisd, in grote steden heeft gewoond en het soort dingen heeft gedaan waar mijn jongere zelf van had gedroomd, zie ik het schaamteloze seksisme’, zei ze.

‘Ik kan me beledigd en verontwaardigd voelen over de projectie van elke stewardess als mollig en ondeugend.’

Ondanks alle negatieve aspecten stond ze er echter in het boek op dat ze ‘van haar werk hield’ terwijl ze het deed.

‘Ik heb het werk leuk gemaakt. Ik hield ervan om met mensen te praten. Ik hield van het gevoel ervan. Ik hou nog steeds van vliegen vandaag’, schreef ze.

‘Stagiairs zijn een kracht. Ze zijn sterk aangesloten bij vakbonden. Ze zijn onafhankelijk. In de cabine nemen ze alle beslissingen.

‘Ze moeten problemen oplossen. Ze zijn er voor de nooddingen. Ze landen in steden waar ze niets of niemand kennen en vinden hun weg.

‘Het is zo’n empowerment baan, maar het is een seksistische baan. Op zich is het vandaag net zo tegenstrijdig als de tijd waarin ik eraan begon.

‘Ik was 21 toen ik werd aangenomen, en het gaf me vertrouwen, het gaf me evenwicht en het vermogen om op mijn voeten te denken.

‘Om de leiding te nemen in dat vliegtuig, en als ik eenmaal uitstapte, een stad in te lopen en me helemaal thuis te voelen – of in ieder geval erachter te komen hoe je je er thuis kunt voelen.

‘Ik weet niet of het iemands levenswerk moet zijn – als ze dat willen, prima. Maar ik denk dat een paar jaar werken als stewardess je leven kan veranderen.’

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More